Biografia

www.monikabulaj.com

Une nuit, dans une taverne, il eut Wang-Fô pour compagnon de table. Le vieil homme avait bu pour se mettre en état de mieux peindre un ivrogne ; sa tête penchait de côté, comme s’il s’efforçait de mesurer la distance qui séparait sa main de sa tasse. L’alcool de riz déliait la langue de cet artisan taciturne, et Wang ce soir-là parlait comme si le silence était un mur, et les mots des couleurs destinées à le couvrir. Grâce à lui, Ling connut la beauté des faces de buveurs estompées par la fumée des boissons chaudes, la splendeur brune des viandes inégalement léchées par les coups de langue du feu, et l’exquise roseur des taches de vin parsemant les nappes comme des pétales fanés. Un coup de vent creva la fenêtre ; l’averse entra dans la chambre. Wang-Fô se pencha pour faire admirer à Ling la zébrure livide de l’éclair, et Ling, émerveillé, cessa d’avoir peur de l’orage.  Marguerite Yourcenar, „Comment Wang-Fô fut sauvé”

 

MONIKA_BULAJ_2015.1

Monika Bulaj / Bułaj, ur. 1966, jest niezależną fotoreporterką, reporterem, pisarką, autorką filmów dokumentalnych, członkiem TED oraz nauczycielem reportażu i teatru.  
Studiowała filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim, oraz teatr awangardowy i taniec we Włoszech.  Uczestniczyła w zajęciach grupy Gardzienice oraz w warsztatach teatralnych trupy Petera Brooka i Commedia dell’Arte Claudii Contin,  studiowała taniec na Bali, taniec współczesny i wu-shu. Do 2002 roku pracowała jako reżyser teatralny, nauczycielka, aktorka, tancerka i choreograf. Wraz ze swoimi uczniami założyła do dziś istniejącą grupę teatralną Bilico Teatro, którą opuściła po premierze pierwszego spektaklu Crepuscolo/Zmierzch, by już całkowicie poświęcić się  badaniom terenowym. 
Bada duchowe kresy Azji, Afryki, Ameryki Łacińskiej i Europy Wschodniej. Publikuje m. in. w „Granta Magazine”, „National Geographic”, „GEO”,  „La Repubblica”, „Corriere della Sera”, „Courrier International”, „Revue XXI”, „The New York Times”, „The Guardian”, „TIME”.

Autorka m. in. książek: „Libya Felix (Mondadori), „Figli di No蔝 (Frassinelli), „Rebecca e la pioggia” (Frassinelli), „Gerusalemme perduta” z Paolo Rumizem (Frassinelli),”Genti di Dio” (Frassinelli, Postcart), „Boży ludzie. Podróż po kres Europy” (Bosz), “Nur. La luce nascosta dell’Afghanistan” (Electa Mondadori), „Nur. Zapiski afgańskie” ( National Geographic), „Where Gods Whisper” w języku angielskim i włoskim w wydawnictwie Contrasto. Włoskie wydanie książki “Nur” zostało wybrane przez Time w 2013 jako jedna z najlepszych książek fotograficznych roku. 
Reżyserowała film dokumentalny „Figli di Noè/Dzieci Noego” o Azerbejdżanie, napisała scenariusze do filmów dokumentalnych, w tym filmu „Romani rat/Noc Romów” (2002), w reżyserii M. Orlandi, o Holocauście Romów.
Monika wykłada na uniwersytetach i w szkołach, w więzieniach i klasztorach, jest zapraszana na konferencje TED Global, News Exchange, Les Tribunes de la Presse, podróżuje z konferencjami miastach i wioskach włoskiej prowincji, prowadzi warsztaty fotograficzno-reporterskie „Creative Nonfiction/Writing the Reality”. 
Wróciła do teatru w 2010 roku, by prezentować na scenach Włoch, Polski i Francji reportaże na żywo (teatr dokumentalny) oraz by uczyć dzieci enklaw i gett teatru, tańca na szczudłach oraz fotografii.
Jej  wystawy – fotografie i opowieści – eksponowane były m.in. w Pałacu Dodżów w Wenecji; Palazzo delle Esposizioni w Rzymie; w San Malo podczas festiwalu podróżników Etonnants Voyageurs; w Kairze, pod patronatem rządu włoskiego; na Zamku w Otranto przy międzynarodowym sympozjum Negba zorganizowanym przez żydowską wspólnotę Włoch; w Muzeum Żydowskim w Bologni i Trieście. Wystawa „Aury” została eksponowana przez Watykan, na zaproszenie od kardynała Ruini, podczas dorocznej konferencji międzywyznaniowej o Chrystusie w Rzymie oraz Asyżu. Jej fotografie znajdują się w Kolekcji Leica i w prywatnych zbiorach na całym świecie. Współpracuje z radiem i telewizją, Repubblica TV, Rai TV Educational, itd.
Laureatka wielu nagród w dziedzinie fotografii i literatury, m.in. Narodowej Nagrody Non-violenza: „za jej pracę fotografki, reporter i dokumentalistki, za pokazanie skutków wojny, i badanie umysłu człowieka, jego głodu religijności, czułości i godności. MB czyni niewidzialne widzialnym, tworząc obraz jedności ludzkiej rodziny.”

 

 

MOST NOTABLE AWARDS, NOMINATIONS AND GRANTS

Special award for the W. Eugene Smith Grant in Humanistic Photography finalist 2018; Nomination for the Prix Carmignac The Amazon 2018; Nomination for Award ANI – PixPalace 2016; Nomination for Visa d’Or Daily Press 2015; The National Non Violence Award 2014; Catchlight, the honourable mention in the Professional Category 2014; Tomizza Award 2012; Lucchetta Grant 2011; TEDGlobal Fellowship 2011; The Aftermath Project Grant Winner 2010; Bruce Chatwin Special Award for Photography “Absolute Eyes” 2009; Grant in Visual Arts sponsored by the European Association for Jewish Culture 2005.

 

EXHIBITIONS

2018: Nur. Afghan Diaries, Ancona Photo Festival, Italy.

2017: Where Gods Whisper/Sacred Crossings, Centre Européen de Création et de Production, France. Nur. Afghan Diaries, Reggia of Colorno and Exhibition for Emergency, Brescia, Italy. Eyes on Main Street, Wilson Outdoor Photo Festival, USA.

2016: Nur. Afghan Diaries, ANI Pixpalace Award, Paris. Sacred Crossings, The Grotowski Institute, Wrocław. Nur. Afghan Diaries, Lugano, Switzerland.

2015: Where Gods Whisper, Milano, Italy. Haiti of the Souls, Visa Pour l’Image, Perpignan, France.

2013: Auras, Assisi, Italy. Nur. The hidden light of Afghanistan, Paris.

2012: Target Afghanistan, the land beyond the war, Palazzo delle Esposizioni, Rome. People of God, Balkan and Caucasian Observatory, Trento. Nur. Afghan Diaries, Il salone degli Incanti, Trieste. Auras, Festival on The Move, Cortona, Italy. Gens du Dieu, Le voyage en Autre Europe, San Malò, France. People of God, Festival Poiesis, Fabriano, Italy. The meaning of life, Palazzo delle Esposizioni, Roma, National Geographic Italia. Through Our Lens: Photographers Reflect on Empowerment, 25 Central Park West Gallery, New York.

2011: Nur, Officine Fotografiche, Rome. Auras, Venice. Russia 2009, Saint Petersburg. Nur, Palazzo Ducale, Venice. Room 16: „Religions in Trieste” Centre de Cultura Contemporània de Barcelona, Barcelona.

2010: Auras, Villa Pomata, Sardinia, Italy.

2009: Auras, Castello di Otranto, Italy. Vertical Europe, Palazzo Ducale, Genoa. Elia’s Journey, Festival della Storia, Gorizia. The Reverse Gerund, Rubiera, Italy. Elia’s Journey, Jewish Museum, Trieste. People of God, Katholische Akademie in Bayern, Munchen, Germany.

2008: People of God, Galleria BelVedere, Milan. Auras, Sama Khana, Cairo, Egypt. Rebecca and the rain, Antichi Chiostri, Turin. Auras, Palazzo Blumenstihl-Istituto Polacco, Rome. Auras, ex Monastero dei Benedettini, Catania, Italy.

2007: People of God, World Social Agenda, Bolzano. Rebecca and the Rain, Verona and Genoa. People of God, Centro Candiani, Venice; Biblioteca Classense, Ravenna; Palazzo Ducale, Genoa. Rebecca and the Rain, Basilica di S. Petronio, Bologna.

2006: Sons of Noah, Porta Sant’Agostino, Bergamo. People of God, Palazzo Geremia, Trento.

2005: Women, stories, Palazzo Medici Riccardi, Florence. People of God, Italian Institute of Culture, Colonia. People of God, Asti. People of God, Museo Civico, Reggio Emilia. The Return on the Don, Strehler Theatre, Milan. Le ha ma la ya, Rome. People of God, Remembrance Day, Milan.

2004: People of God, Galleria Nazionale d’Umbria, Perugia. People of God, Teatro Sociale, Bergamo. Menschen Gottes, Langer Foundation, Bolzano. People of God, Europe and the Balkans International Network University of Bologna, Forlì. People of God, Polish Institute, Sofia, Bulgaria.

2003: People of God, Polish Institute, Budapest, Hungary.

2002: People of God, Polish Institute, Rome. Martinka gipsy and other stories, Turin.